Technika skoku spadochronowego

 

Szkolenie teoretyczne, ma za zadanie przygotować uczniów-skoczków i skoczków spadochronowych do zadań praktycznych w powietrzu. Każdy skok to określone zadanie do wykonania. Im skoczek bardziej doświadczony, tym są one trudniejsze. Zmieniają się zadania i zmieniają się typy spadochronów, na których wykonuje się skoki. Ale podstawowe zasady, muszą być poznane i przestrzegane przez wszystkich skoczków. 

 

 

ZAJMOWANIE MIEJSC W STATKU POWIETRZNYM
W zależności od typu samolotu, z jakiego będą wykonywane skoki, osoba odpowiedzialna za zrzut wskazuje skoczkom miejsca na pokładzie.
Osoby niezwiązane bezpośrednio z wykonywaniem skoków spadochronowych mogą być zabierane na pokład statku powietrznego, jeżeli wyposażenie tego statku pozwala na zapewnienie im bezpieczeństwa podczas skoków i otrzymają odpowiednie przeszkolenie.
Kierownik Skoków lub instruktor prowadzący wyznacza kolejność wyskoku skoczków, biorąc pod uwagę zadania według programu jakie mają do wykonania, jak również ciężar ciała skoczka.
Skoczkowie zostają ustawieni tak, aby do samolotu wchodzili w odwrotnej kolejności niż będą wyskakiwać.
Przy wykonywaniu skoków grupowych z tej samej wysokości, pierwsi wyskakują skoczkowie ciężsi, a jako ostatni najlżejsi. Ma to na celu zachowanie odpowiedniego dystansu pomiędzy skoczkami na otwartych spadochronach.
Przy wykonywaniu skoków wysokich z jednego „najścia” samolotu, ogromne znaczenie ma fakt, czy wyrzut wykonywany jest „z wiatrem” czy „pod wiatr”.
Kolosalne znaczenie ma także rodzaj skoków (formacje RW, free, AFF, tandemy itp.)
CZYNNOŚCI SKOCZKA PODCZAS LOTU SAMOLOTEM
Skoczek po zajęciu miejsca na pokładzie statku powietrznego, nie może go zmieniać bez zgody osoby odpowiedzialnej za zrzut.
Należy zachowywać się spokojnie i nie można zmieniać niczego przy swoich spadochronach.
W przypadku spostrzeżenia jakichś nieprawidłowości u siebie lub innego skoczka, należy zgłosić to wyrzucającemu.
Od wysokości 150 m (przy spadochronach okrągłych) i 300 m (przy skrzydłach) osoba odpowiedzialna za zrzut podczepia liny desantowe i zawleczki automatów KAP-3 (w samolotach typu PZL i JAK oraz w samolocie An-28 i śmigłowcu W-3A Sokół, zawleczki i liny podczepiane są na ziemi przed startem).
Powyższych czynności nie wykonuje się na pokładzie samolotu Cessna 208B ponieważ nie stosuje się szkolenia "static line"
SAMOWOLNE PRZEPINANIE LINY LUB ZAWLECZKI JEST ZABRONIONE.
WYZNACZONE NA ZIEMI ZADANIE, MOŻNA ZMIENIĆ NA POKŁADZIE STATKU POWIETRZNEGO TYLKO NA WYRAŹNE POLECENIE KIEROWNIKA SKOKÓW / LOTÓW.
Z wysokości 600 m, wyrzucający dokonuje zrzutu sondy papierowej, na podstawie której oblicza zniesienie liniowe i punkt zrzutu skoczków (nie dotyczy to sytuacji, gdzie zrzutu dokonuje się na podstawie wskazań GPS i sygnału podanego przez załogę).
Gdy samolot osiągnie odpowiednią wysokość i znajdzie się nad obliczonym punktem zrzutu, wyrzucający podaje pierwszemu skoczkowi komendę "POWSTAŃ" (przygotowanie do oddzielenia) i komendę "SKOK", po której skoczek opuszcza statek powietrzny.
W przypadku, gdy statek powietrzny wyposażony jest w sygnalizację świetlną lub świetlną i dźwiękową, opuszczanie statku odbywa się na następujących zasadach:

  •  żółta lampka – przygotować się
  •  zielona lampka + sygnał dźwiękowy – skok
  •  czerwona lampka – zakaz skoku

W samolocie Cessna 208B używanej na strefie SkyDive Warszawa stosuje się następującą sygnalizacje:

  • czerwona lampka – minuta do zrzutu, podnieś żaluzje
  • zielona lampka + sygnał dźwiękowy – wykonaj natychmiast skoki

W odpowiednich odstępach czasowych wszyscy skoczkowie opuszczają pokład, otrzymując te same komendy.
Sposób oddzielenia się skoczka jest zależny od typu statku powietrznego, z jakiego wykonywane są skoki:

  • AN-2, Mi-8T, W-3A Sokół - drzwi,
  • AN-28, Mi-8T z luku (rampy)
  • PZL-101 i 104, W-3A Sokół ze stopnia,
  • z szybowca ze skrzydła itd.
  • z Cessny 208B - drzwi, po podniesieniu żaluzji

Opuszczanie samolotu musi być poprzedzone instruktażem i treningiem na ziemi.
W powietrzu oddzielenie się od statku powietrznego powinno być sprawne i bezpieczne.
KOLEJNOŚĆ OPUSZCZANIA SAMOLOTU PODCZAS WYRZUTU „POD WIATR”

  • duże formacje „płaskie” (RW)
  • pojedynczy „płascy”
  • duże formacje „free”
  • pojedynczy „free”
  • AFF
  • Tandem
  • Birdman – track

PODCZAS WYRZUTU „Z WIATREM” OBOWIĄZUJE KOLEJNOŚĆ WYSKOKU:

  • pojedynczy „free”
  • duże formacje „free”
  • pojedynczy „płascy”
  • duże formacje „płaskie” (RW)
  • AFF
  • Tandem
  • Birdman – track
CZYNNOŚCI SKOCZKA PO ODDZIELENIU SIĘ OD STATKU POWIETRZNEGO
Początkowe czynności skoczka po oddzieleniu się od statku powietrznego uzależnione są od sposobu otwarcia spadochronu. Pierwsze skoki wykonywane są z samoczynnym otwarciem spadochronu tzn. otwarcie spadochronu następuje za pomocą liny wyciągającej (desantowej). Niezależnie od typu spadochronu przy skokach "na linę", skoczek po oddzieleniu się od statku powietrznego musi wykonać następujące czynności:
  • odliczanie czasu (121, 122, 123), po którym następuje otwarcie spadochronu;
  • sprawdzenie czaszy czy jest prawidłowo wypełniona;

PRAWIDŁOWE OTWARCIE

  • wszystkie komory czaszy są napełnione
  • slajder na dole, przy taśmach nośnych lub za głową jeśli kółka slajdera pozwalają na zsunięcie się po taśmach nośnych
  • żadnych splątań, pęknięć, rozdarć czaszy czy zerwanych linek
  • pilocik znajduje się z tyłu czaszy lub na czaszy
  • układ hamowania daje się odblokować a czasza sterować 

CZYNNOŚCI SKOCZKA PO OTWARCIU SIĘ SPADOCHRONU

  • obserwacja innych skoczków czy nie zagrażają zderzeniem w powietrzu;
  • poprawienie się w uprzęży;
  • odhamowanie spadochronu przy pomocy uchwytów sterowniczych,
  • manewrowanie spadochronem w taki sposób, aby lądowanie nastąpiło w wyznaczonym miejscu;
  • od wysokości 150-100 m przygotowanie do lądowania.
  • lądowanie w wyznaczonym miejscu

PODCZAS LĄDOWANIA NALEŻY PAMIĘTAĆ, ŻE NIE WOLNO:

  • lądować na palce – takie lądowanie jest szczególnie niebezpieczne przy zetknięciu się z ziemią bokiem. Występujący moment skręcający może spowodować złamanie stopy
    w kostce .
  • lądować na pięty i wyprostowane nogi – całe uderzenie przenosi się na kręgosłup, brak amortyzacji może spowodować naruszenie kręgów, zwłaszcza szyjnych
  • lądować na rozstawione nogi – jeden z najczęściej popełnianych błędów, którego skutkiem są zwichnięcia, naderwanie ścięgien, pęknięcia i złamania nóg
  • lądować w skręcie, bokiem lub tyłem – od naciągnięcia ścięgien stopy, poprzez urazy kręgosłupa i głowy.

W przypadku lądowania z wiatrem, bokiem, tyłem lub w skręcie oraz wtedy gdy spadochron zostanie nieprawidłowo (za wysoko lub wcale) zahamowany do lądowania – należy lądować na nogi złączone w kolanach, kostkach i palcach (3 punkty).
W przypadku zbyt wczesnego wyhamowania spadochronu do lądowania (i chwilowego  zawiśnięcia kilka metrów nad ziemią), NIE NALEŻY ponownie próbować go rozpędzać tylko utrzymać pozycję do momentu przyziemienia – uwaga na przeciągnięcie!
CZYNNOŚCI PO LĄDOWANIU
Po wylądowaniu należy jak najszybciej zgasić czaszę (czyli nie pozwolić się ciągnąć po ziemi):
Metody gaszenia czaszy:

  • zabiec czaszę o przynajmniej 90 stopni
  • ściągać jedną z linek sterowniczych (lewą lub prawą) do czasu opadnięcia czaszy (zgaszenia czaszy)

Po zgaszeniu czaszy, pierwszą czynnością jest zorientowanie się, czy lądowanie nie nastąpiło na pasie startowym.

  • W przypadku lądowania na pasie startowym, skoczek jest zobowiązany do jak najszybszego zebrania linek i czaszy na ręce i natychmiastowego opuszczenia pasa startowego.
  • Po lądowaniu, w przypadku upadku, jeżeli skoczek nie odniósł żadnej kontuzji, powinien jak najszybciej sie podnieść.
  • Po wykonaniu powyższych czynności należy jak najszybciej udać się na start spadochronowy i odebrać swoją kartę identyfikacyjna z manifestu

Kolejne czynności to:

  • przekazanie spadochronu układaczom
  • "debrefing" czyli omówienie z instruktorem przebiegu skoku oraz jego analiza

PRZYPADKI RÓŻNE, CZYLI CO ZROBIĆ, GDY NIE ZAWSZE SIĘ JEST TAM, GDZIE POWINNIŚMY BYĆ?
Przeszkody terenowe dzielimy na dwie grupy: 
1. Punktowe i liniowe

  • pojedyncze zabudowania
  • drzewa
  • pryzmy kamieni
  • drogi
  • tory kolejowe
  • strumyki
  • rzeki
  • linie energetyczne
  • linie telekomunikacyjne

2. Rozległe obszarowo

  • lasy
  • duże obszary wodne
  • zwarta zabudowa miejska

LĄDOWANIE NA LAS LUB DRZEWO
Na wysokości około 20 m należy złączyć nogi, mocno je do siebie docisnąć i opuścić w dół głowę a twarz zasłonić ugiętymi w stawach łokciowych rękoma. Wyczekać, aż zakończy się proces lądowania.
W przypadku zawiśnięcia ocena sytuacji:

  • wysokość mniej niż 2 m – rozpiąć uprząż i zeskoczyć na ziemię
  • odległość jest większa – rozhuśtać się w uprzęży aby dosięgnąć pnia drzewa, objąć pień nogami i po rozpięciu uprzęży ześlizgnąć się po pniu na ziemię
  • jeżeli nie można dosięgnąć pnia drzewa, należy uchwycić będący w zasięgu ręki najgrubszy konar, usiąść na nim, uwolnić się z uprzęży i zejść na ziemię
  • wersja beznadziejna – wisieć i czekać na pomoc. 

LĄDOWANIE NA TEREN NIERÓWNY

  • W tym przypadku najważniejsze jest przyjęcie prawidłowej pozycji do lądowania. Uniknie się w ten sposób kontuzji np. zwichnięcia lub złamania nogi.
  • Im bardziej powierzchnia jest nierówna i twarda, tym bardziej należy trzymać nogi razem.

UDERZENIE W ŚCIANĘ BUDYNKU

  • Należy unikać uderzenia fragmentem czaszy w róg budynku (czasza zgaśnie i wpadnie w obrót). Należy odwrócić się twarzą do ściany (poprzez zwrot w taśmach lub obrót czaszy), nogi wysunąć do przodu i złączyć je, stopy ustawić równolegle do ściany i mocno naprężyć mięśnie nóg.

LĄDOWANIE NA STROMYM DACHU LUB JEGO KRAWĘDZI

  • odbijając się mocno nogami jak najszybciej zeskoczyć z dachu nie dopuszczając do zgaśnięcia czaszy  

LĄDOWANIE NA ŚRODKU PŁASKIEGO DACHU

  • przygotować się do normalnego lądowania uwzględniając krzywiznę dachu
  • uważnie wypatrzyć kominy, piorunochrony, anteny
  • po wylądowaniu uchwycić któryś z wymienionych elementów
  • zgasić czaszę i rozpiąć uprząż

LĄDOWANIE NA WODĘ

  • rozpiąć taśmę piersiową,
  • ustawić się pod wiatr,
  • stopy i kolana razem,
  • będąc w wodzie rozpiąć taśmy udowe,
  • uwolnić się od spadochronu i odpłynąć od sprzętu,
  • nie próbować ratować sprzętu
  • w przypadku lądowania na otwartym morzu, z dala od brzegu, należy  pozostać w pobliżu czaszy, uważając aby się w nią nie zaplątać – służby ratownicze łatwiej znajdą skoczka przy spadochronie niż na otwartym morzu.
LĄDOWANIE NA LINIE ENERGETYCZNE
  • jedną nogą staramy się odbić od linii.
  • należy szczególnie uważać, aby żadną częścią ciała nie dotknąć dwóch sąsiednich kabli.
  • jeżeli czasza zawiśnie na liniach, należy natychmiast uwolnić  się od niej i nie próbować jej ściągnąć.
  • wisząc blisko słupa, nie wolno próbować dostać się na słup lub dotykać go.